آتشكده

در این خاک زرخیز ایران زمین
نبودند جز مردمی پاک دین

همه دینشان مردی و راد بود
کز آن ،کشور آزاد و آباد بود

بزرگی،به مردی و فرهنگ بود
گدایی در این بوم و بر ننگ بود

از آن روز دشمن به ما چیره گشت
که ما را روان و خرد تیره گشت

از آن روز این خانه ویرانه شد
که نان آورش مرد بیگانه شد

بسوزد در آتش گرت جان و تن
به از بندگی کردن و زیستن

اگر مایه زندگی بندگیست
دو صد بار مردن به از زندگیست


فردوسي بزرگ
_______________

آرشیو فراموش نشود!

 RSS 

POWERED BY
BLOGFA.COM